Forum awake.forumoteka.pl Strona Główna awake.forumoteka.pl
Prowadzenie rozmów na podstawie pism
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

Czy wersety biblijne, którymi rzecznicy Trójcy usiłują bronić swego dogmatu, rzeczywiście stanowią jego solidną podstawę

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum awake.forumoteka.pl Strona Główna -> Trójca
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Awake
Site Admin


Dołączył: 08 Lut 2014
Posty: 424

PostWysłany: Czw Mar 06, 2014 10:54 am    Temat postu: Czy wersety biblijne, którymi rzecznicy Trójcy usiłują broni Odpowiedz z cytatem

Szczery poszukiwacz prawdy o Bogu nie będzie wyszukiwać w Biblii wersetów, które mógłby zinterpretować zgodnie ze swymi dotychczasowymi przekonaniami. Będzie się raczej chciał dowiedzieć, co naprawdę mówi Słowo Boże. Zapewne natknie się na wersety, które można zrozumieć dwojako, ale gdy się je porówna z innymi wypowiedziami biblijnymi na ten sam temat, ich znaczenie staje się jasne. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na to, że większość wersetów uchodzących za „dowody” istnienia Trójcy mówi tylko o dwóch, a nie o trzech osobach. A zatem gdyby nawet wyjaśnienia wersetów podawane przez rzeczników Trójcy były poprawne, to i tak nie dowodzą one, że Biblia naucza o Trójcy. Oto niektóre przykłady:

Wersety, w których tytuł przysługujący Jehowie rzekomo lub rzeczywiście jest używany w odniesieniu do Jezusa Chrystusa

Alfa i Omega: Komu słusznie przysługuje ten tytuł? 1) W Objawieniu 1:8 powiedziano, że przysługuje on Bogu Wszechmocnemu. Według Bg w wersecie 11 tytuł ten — jak to wynika z dalszego opisu — zastosowano do Jezusa Chrystusa. Wzmiankę o Alfie i Omedze w wersecie 11 uczeni uznają jednak za nieautentyczną i dlatego nie znajdujemy jej we współczesnych przekładach Biblii (por. Bw, BT). 2) W wielu przekładach Księgi Objawienia na język hebrajski uznano, że osobą opisaną w wersecie 8 jest Jehowa i dlatego przywrócono tam imię własne Boga (zob. przypisy w NW). 3) W Objawieniu 21:6, 7 zaznaczono, że chrześcijanie będący duchowymi zwycięzcami są „synami” Tego, który jest znany jako Alfa i Omega. Nigdy nie mówi się tak o wzajemnym stosunku między namaszczonymi duchem chrześcijanami a Jezusem Chrystusem. Jezus nazwał ich swymi „braćmi” (Hebr. 2:11; Mat. 12:50; 25:40). O tych „braciach” Jezusa powiedziano jednak, że są „synami Bożymi” (Gal. 3:26; 4:6). 4) W Objawieniu 22:12 we Współczesnym przekładzie dodano imię Jezus, co wywołuje wrażenie, jakoby użyty w 13 wersecie tytuł Alfa i Omega odnosił się do niego. Jednakże w tekście greckim nie ma tam imienia Jezusa i dlatego nie spotyka się go w innych przekładach. 5) W Objawieniu 22:13 mówi się też o Alfie i Omedze, że jest „pierwszy i ostatni”, a w Objawieniu 1:17, 18 użyto tego wyrażenia w odniesieniu do Jezusa. Tak samo wyraz „apostoł” odnosi się zarówno do Jezusa, jak i do niektórych jego naśladowców, a przecież to wcale nie dowodzi, że są tą samą osobą ani że są sobie równi (Hebr. 3:1, BT). Wszystko więc przemawia za tym, że „Alfa i Omega” to tytuł przysługujący wszechmocnemu Bogu, Ojcu, a nie Synowi.

Zbawca: Pismo Święte wielokrotnie nazywa Boga Zbawcą (lub Zbawicielem). W Izajasza 43:11 (BT) Bóg nawet mówi: „Poza Mną nie ma żadnego zbawcy”. Skoro jednak również Jezusa nazywa się zbawcą, czy to znaczy, że Bóg i Jezus to jedno? Wcale nie. W Tytusa 1:3, 4 (BT) jest mowa o „Bogu, Zbawicielu naszym”, a następnie o obu: ‛Bogu Ojcu i Chrystusie Jezusie, Zbawicielu naszym’. W takim razie obaj są zbawicielami. Werset 25 z Listu Judy (Bw) wskazuje na ich wzajemne powiązanie, mówiąc: „Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego” (zob. też Dzieje 13:23). W Sędziów 3:9 (BT) to samo hebrajskie słowo (moszía, tłumaczone na „wybawiciel” lub „zbawiciel”), którego użyto w Izajasza 43:11, dotyczy izraelskiego sędziego Otniela, a przecież w żadnym wypadku nie znaczy to, że Otniel był Jehową. Gdy się czyta Izajasza 43:1-12 w całości, znaczenie wersetu 11 staje się jasne: tylko Jehowa zapewniał Izraelowi zbawienie, czyli wybawienie, a nie żaden bóg okolicznych narodów.

Bóg: Oto wypowiedź Jehowy zanotowana w Izajasza 43:10 (BT): „Boga utworzonego przede Mną nie było ani po Mnie nie będzie”. Czy wobec tego Jezus Chrystus musi być Jehową, skoro w Izajasza 9:5 (BT; 9:6, ) nazwano go proroczo „Bogiem Mocnym”? Także w tym wypadku z kontekstu wynika, że nie. Żaden bałwochwalczy naród pogański nie utworzył boga przed Jehową, ponieważ nikt nie istniał wcześniej niż Jehowa. Także w przyszłości nikt nie zdoła utworzyć prawdziwego, żywego boga, który byłby w stanie prorokować (Izaj. 46:9, 10). Nie znaczy to jednak, że Jehowa nigdy nie powołał do istnienia kogoś, kto słusznie jest nazywany bogiem (Ps. 82:1, 6; Jana 1:1, ). W Izajasza 10:21 (BT) nazwano Jehowę „Bogiem Mocnym”, tak jak Jezusa w Izajasza 9:5 9:6 (BT), niemniej tylko Jehowa został nazwany „Bogiem Wszechmocnym” (Rodz. 17:1, BWP).

Jeżeli jakiś tytuł albo określenie występuje w Piśmie Świętym więcej niż jeden raz, nie należy pochopnie orzekać, że zawsze dotyczy tej samej osoby. Takie rozumowanie mogłoby doprowadzić do wniosku, że Nebukadneccar (Nabuchodonozor) był Jezusem Chrystusem, ponieważ każdy z nich został nazwany „królem królów” (Dan. 2:37; Obj. 17:14), i że uczniowie Jezusa w gruncie rzeczy byli Jezusem Chrystusem, ponieważ zarówno ich, jak i Jezusa nazwano „światłem świata” (Mat. 5:14; Jana 8:12). Zawsze trzeba brać pod uwagę kontekst oraz inne miejsca w Biblii, gdzie występuje to samo określenie.

Odnoszące się wyraźnie do Jehowy fragmenty Pism Hebrajskich, które natchnieni pisarze biblijni zastosowali do Jezusa Chrystusa

Dlaczego wypowiedź z Izajasza 40:3 odniesiono w Jana 1:23 do działalności Jana Chrzciciela przygotowującego drogę Jezusowi Chrystusowi, skoro najwyraźniej chodzi tam o przygotowanie drogi dla Jehowy? Ponieważ Jezus reprezentował swego Ojca. Przyszedł w Jego imieniu i był całkowicie pewien, że Ojciec zawsze jest z nim, bo czynił to, w czym Ojciec ma upodobanie (Jana 5:43; 8:29).

Dlaczego w Hebrajczyków 1:10-12 odniesiono słowa z Psalmu 102:26-28 102:25-27 (Bw, BT) do Syna, chociaż sam pisarz tego psalmu skierował je do Boga? Ponieważ właśnie za pośrednictwem Syna Bóg stworzył dzieła opisane przez psalmistę (zob. Kol. 1:15, 16; Prz. 8:22, 27-30). Warto zaznaczyć, że w Hebrajczyków 1:5b cytat z 2 Samuela 7:14 odniesiono do Syna Bożego. Chociaż ów werset dotyczył najpierw Salomona, a później Jezusa Chrystusa, nie znaczy to wcale, że Salomon i Jezus są tą samą osobą. Jezus jest „większy od Salomona” i prowadzi działalność, której zapowiedzią była działalność Salomona (Łuk. 11:31, Gryglewicz).

Wersety, które wymieniają razem Ojca, Syna i Ducha Świętego

Przykłady mamy w Mateusza 28:19 i 2 Koryntian 13:14 [różne przekłady 13:13]. W żadnym z tych wersetów nie powiedziano jednak, że Ojciec, Syn i Duch Święty są sobie równi, współwieczni ani że razem są Bogiem. Przeciwko takiej wykładni tych wersetów przemawiają dowody biblijne.

Dzieło Cyclopedia of Biblical, Theological, and Ecclesiastical Literature McClintocka i Stronga co prawda popiera naukę o Trójcy, ale w związku z Mateusza 28:18-20 czytamy tam: „Ten werset sam przez się nie jest jednak przekonującym dowodem, że trzy wymienione w nim byty są osobami, ani nie jest dowodem ich równości bądź też boskości” (przedruk 1981, t. 10, s. 552). Na temat innych wersetów, w których wszystkie te trzy byty również wymieniono razem, czytamy w tej encyklopedii, że same przez się „nie wystarczają”, by dowieść istnienia Trójcy. (Por. 1 Tymoteusza 5:21, gdzie wymieniono razem Boga, Chrystusa i aniołów).

Wersety z Pism Hebrajskich, w których użyto w odniesieniu do Boga rzeczowników w liczbie mnogiej

W Rodzaju 1:1 tytuł „Bóg” jest tłumaczeniem ’Elohím, hebrajskiego rzeczownika w liczbie mnogiej. Rzecznicy Trójcy upatrują w tym świadectwa jej istnienia. Ich zdaniem jedność osób wchodzących w skład Trójcy potwierdza też wypowiedź z Powtórzonego Prawa 6:4, gdzie czytamy: „Pan, Bóg nasz [’Elohím], Pan jeden jest” (Wujek 1962).

Użyty tu w języku hebrajskim rzeczownik w liczbie mnogiej służy podkreśleniu majestatu i dostojeństwa (zob. Daniel Rops, Od Abrahama do Chrystusa, Warszawa 1952, s. 90, oraz Encyklopedię Katolicką, t. 4, szp. 900). Rzeczownik ten nie sugeruje, jakoby w jednym bóstwie było wiele osób. W podobnym znaczeniu użyto formy tytułu ’elohím w Sędziów 16:23, gdzie jest wzmianka o fałszywym bogu Dagonie; towarzyszący temu słowu czasownik jest w liczbie pojedynczej, z czego wynika, że chodzi tu tylko o jednego boga. W Rodzaju 42:30 napisano o Józefie, iż był „panem” (’adoné, liczba mnoga podkreślająca dostojeństwo) Egiptu.

W języku greckim nie ma liczby mnogiej podkreślającej majestat lub dostojeństwo. Dlatego tłumacze Septuaginty przełożyli występujące w Rodzaju 1:1 hebrajskie słowo ’Elohím na greckie ho Theòs („Bóg” w liczbie pojedynczej). Również w Marka 12:29, gdzie jest odpowiedź Jezusa, w której powołał się na Księgę Powtórzonego Prawa 6:4, użyto greckiego ho Theòs w liczbie pojedynczej.

W hebrajskim tekście Powtórzonego Prawa 6:4 dwukrotnie występuje tetragram, a zatem powinno się to tłumaczyć: „Jehowa, nasz Bóg, to jeden Jehowa” (). Naród izraelski, do którego skierowano tę wypowiedź, nie wierzył w Trójcę. Babilończycy i Egipcjanie oddawali cześć triadom bóstw, Izraelitom natomiast wyraźnie powiedziano, że Jehowa różni się od tych bogów.

Wersety, z których można wysnuć więcej niż jeden wniosek w zależności od tego, z jakiego przekładu Biblii się korzysta

Jeżeli bez naruszania zasad gramatyki można różnie przetłumaczyć jakiś tekst, to który przekład będzie poprawny? Ten, który pozostaje w zgodzie z innymi wypowiedziami biblijnymi. Jeżeli ktoś ignoruje inne fragmenty Biblii i opiera swe poglądy na ulubionym tłumaczeniu danego wersetu, to w rzeczywistości jego pogląd nie jest odbiciem tego, co mówi Słowo Boże, lecz jego własnych wyobrażeń bądź zapatrywań innych niedoskonałych ludzi.

Jana 1:1, 2:

W BT czytamy: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga” (Bw, Bp, Bg, Wujek oddają te wersety podobnie). Tymczasem w przetłumaczono je tak: „Na początku był Słowo, a Słowo był u Boga i Słowo był bogiem. Ten był na początku u Boga”.

Które tłumaczenie Jana 1:1, 2 jest zgodne z kontekstem? W Jana 1:18 (BT) jest powiedziane: „Boga nikt nigdy nie widział”. Werset 14 (BT) mówi wyraźnie, że „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę”, a w wersetach 1 i 2 podano, iż było ono na początku „u Boga”. Czy ktoś, kto jest u innej osoby, może jednocześnie być tą osobą? W Jana 17:3 Jezus zwraca się do Ojca jako do „jedynego prawdziwego Boga”, a zatem Jezus jako „bóg” jedynie odzwierciedla Boskie przymioty swego Ojca (Hebr. 1:3).

Czy użycie w tym miejscu słowa „bóg” (pisanego małą literą) nie narusza zasad gramatyki greckiej? W niektórych podręcznikach obstaje się stanowczo przy tłumaczeniu tego greckiego tekstu na „Słowo było Bogiem”. Nie wszyscy jednak się z tym zgadzają. W artykule zatytułowanym „Orzeczniki rzeczownikowe bez rodzajnika wskazujące na cechy podmiotu: Marka 15:39 i Jana 1:1” Philip B. Harner napisał, że takie zdania, jak w Jana 1:1, gdzie „przed czasownikiem występuje orzecznik bez rodzajnika, uwypuklają przede wszystkim cechę. Wskazują, że logos ma naturę theos”. Oto, co proponuje: „Zdanie to można by przetłumaczyć następująco: ‚Słowo miało tę samą naturę, co Bóg’” (Journal of Biblical Literature, 1973, ss. 85, 87). Znamienny jest zatem fakt, że w tekście tym drugie słowo theòs nie ma rodzajnika określonego (ho) i w zdaniu greckim znajduje się przed czasownikiem. Ciekawe, że tłumacze, którzy upierają się przy tym, aby werset z Jana 1:1 tłumaczyć: „Słowo było Bogiem”, nie wahają się na przykład w angielskich przekładach używać przedimka nieokreślonego (a, an) w innych miejscach, gdzie orzecznik rzeczownikowy bez rodzajnika występuje przed czasownikiem. Natomiast polscy tłumacze niekiedy w komentarzach do takich wersetów pokazują, że nie chodzi tam o utożsamienie podmiotu z konkretną osobą, lecz o wskazanie na jego cechę lub przynależność do jakiejś grupy. Na przykład w Biblii poznańskiej w komentarzu do Jana 6:70 (gdzie Jezus mówi o Judaszu: „jeden z was jest diabłem”) tłumacze wyjaśniają, że wyraz diabeł „oznacza tu postawę przeciwną postawie pozostałych apostołów”. Nie uważają więc bynajmniej, że Judasz jest zbuntowanym aniołem, Szatanem Diabłem. Podobnie w przekładzie KUL-u w komentarzu do Jana 4:17 (gdzie Samarytanka mówi do Jezusa: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem”) tłumacze wyjaśniają: „Niewiasta (...) nazywa Go ‚prorokiem’ (προφήτης bez rodzajnika). Określenie to (...) może mieć (...) znaczenie mesjańskie (używane zwłaszcza z rodzajnikiem), ale w ustach Samarytanki jest raczej ogólnym stwierdzeniem nadnaturalnej wiedzy Jezusa”.

Jezuita John L. McKenzie napisał w Dictionary of the Bible: „Jana 1:1 powinno się, ściśle biorąc, tłumaczyć: ‚Słowo było u Boga [= Ojca], i słowo było bytem boskim’” (nawiasy autora; publikacja opatrzona nihil obstat oraz imprimatur; Nowy Jork 1965, s. 317).

Zgodnie z tym niektórzy tłumacze oddają ten werset następująco: „Słowo było boskie” (AT), „Logos był boski” (Mo), „słowo było bogiem” (NTIV). Ludwig Thimme oddał to w swoim niemieckim przekładzie następująco: „Słowo miało naturę Boga”. Nazwanie Słowa (późniejszego Jezusa Chrystusa) „bogiem” jest zgodne z użyciem tego wyrazu w innych wersetach Pisma Świętego. Na przykład w Psalmie 82:1-6 (BT) człowieczy sędziowie w Izraelu zostali nazwani „bogami” (hebr. ’elohím; gr. theoí w Jana 10:34), ponieważ byli przedstawicielami Jehowy i mieli sądzić według Jego praw.

Jana 8:58:

W BT werset ten brzmi następująco: „Rzekł do nich Jezus: ‚Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham stał się, JA JESTEM [gr. egò eimí]’”. (W Bg, Bw, Bp, jak również w przekładach: Wujka, Szczepańskiego, Dąbrowskiego, Kowalskiego, Brandstaettera czytamy „jam jest” albo „ja jestem”, przy czym w niektórych użyto w tym wypadku wielkich liter, aby wywołać wrażenie, że chodzi o tytuł. W ten sposób usiłuje się łączyć to wyrażenie z wypowiedzią w Wyjścia 3:14, gdzie według BT i Bp Bóg w odniesieniu do siebie posługuje się tytułem „JESTEM”). Jednak w tak oddano ten fragment Jana 8:58: „Zanim Abraham zaczął istnieć, ja już byłem” (podobnie oddaje to przekład Romaniuka).

Które tłumaczenie jest zgodne z kontekstem? W pytaniu Żydów (werset 57), na które Jezus odpowiedział, chodziło o jego wiek, a nie o tożsamość. A zatem logicznie rzecz biorąc, odpowiedź Jezusa dotyczyła jego wieku, czasu jego istnienia. Co ciekawe, nigdy nie próbowano odnieść wyrażenia egò eimí jako tytułu do ducha świętego.

W książce Archibalda T. Robertsona A Grammar of the Greek New Testament in the Light of Historical Research (Gramatyka greckiego Nowego Testamentu w świetle badań historycznych) czytamy: „Czasownik [eimí] (...) używany jest niekiedy jak inne czasowniki w formie orzeczenia i oznacza istnienie, tak jak w (...) [egò eimí] (Jana 8:58)” (Nashville, Tennessee 1934, s. 394).

Dzieje 20:28:

W BT czytamy: „Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią” (podobnie Bg i Wujek). Tymczasem w ostatnie słowa tego wersetu brzmią: „krwią jego własnego Syna”. (Mniej więcej tak samo jest w TEV. W przekładzie Romaniuka, wyd. I i II, czytamy: „Jego własną krwią”, natomiast w następnych wydaniach — „krwią [Jego] własnego [Syna]”; Ro i Da oddają ten werset po prostu „krwią swego własnego”).

Które tłumaczenia są zgodne z 1 Jana 1:7, gdzie powiedziano: „Krew Jezusa, jego [Bożego] Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu”? (Zob. też Obj. 1:4-6). Czy zgodnie z tym, co jest napisane w Jana 3:16, Bóg posłał swego jednorodzonego Syna, czy też sam przyszedł tu jako człowiek, abyśmy mogli dostąpić życia? Nie chodzi tu o przelaną krew samego Boga, lecz Jego Syna.

Rzymian 9:5:

W BT czytamy: „Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen” (podobnie Bw, Romaniuk, Kowalski). Natomiast w ostatnie słowa tego wersetu brzmią: „Z których Chrystus wywodzi się według ciała: Bóg, który jest nad wszystkim, niech będzie błogosławiony na wieki. Amen”. (Mniej więcej tak samo oddano go w niektórych przekładach angielskich, takich jak RS, NE, TEV, NAB, Mo).

Czy w tym wersecie powiedziano, że Chrystus jest „nad wszystkim” i dlatego jest Bogiem, czy też wspomniano w nim o dwóch różnych bytach — o Chrystusie oraz o Bogu, który jest „nad wszystkim”? Które tłumaczenie Rzymian 9:5 jest zgodne z Rzymian 15:5, 6, gdzie najpierw odróżnia się Boga od Chrystusa Jezusa, a potem usilnie zachęca się czytelnika do ‛wychwalania Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa’? (Zob. też 2 Kor. 1:3 i Efez. 1:3). Warto zwrócić uwagę, o czym dalej jest mowa w 9 rozdziale Listu do Rzymian. Wersety 6-13 wskazują, że urzeczywistnienie zamierzenia Bożego nie zależy od dziedzictwa według ciała, lecz od woli Boga. Dla podkreślenia faktu, że Bóg jest „nad wszystkim”, w wersetach 14-18 wspomniano o skierowanym do faraona orędziu Bożym zapisanym w Wyjścia 9:16. Ponadto w wersetach 19-24 zilustrowano zwierzchnictwo Boga przez przyrównanie do garncarza i wyrabianych przez niego naczyń glinianych. Jakże stosowna jest zatem wypowiedź w wersecie 5 (): „Bóg, który jest nad wszystkim, niech będzie błogosławiony na wieki. Amen”!

W komentarzu do Rzymian 9:5 w przekładzie KUL-u czytamy: „Po wyrażeniu [„według ciała”] wielu egzegetów, zwłaszcza bardziej radykalnych, proponuje umieścić kropkę. Cały w. 5 składałby się wówczas z dwu zdań niezależnych, w których terminy ‚Chrystus’ i ‚Bóg’ nie miałyby ze sobą nic wspólnego, przy czym zdanie drugie stanowiłoby formułę doksologiczną” (Pallottinum, Poznań 1978, t. 6, cz. 1, s. 201).

Filipian 2:5, 6:

W przekładzie Wujka (1962) czytamy: „To bowiem w sobie czujcie [„takiego bądźcie względem siebie usposobienia”, Bw] co i w Chrystusie Jezusie, który będąc w postaci bożej, nie uważał za grabież równości swej z Bogiem”. (W przypisie werset ten tak objaśniono: „Posiadając naturę i chwałę równą Bogu, [Chrystus] nie uważał, że należy się tej chwały trzymać za wszelką cenę”). W NŚ natomiast ostatnia część tego fragmentu brzmi: „Który chociaż istniał w postaci Bożej, nie brał pod uwagę zagarnięcia [gr. harpagmòn], mianowicie tego, żeby być równym Bogu”. (W niektórych przekładach angielskich, jak RS, NE, TEV, NAB, oddano to podobnie).

Która myśl jest zgodna z kontekstem? W wersecie 5 radzi się chrześcijanom, żeby naśladowali Chrystusa w omówiony tam sposób. Czy może zachęca się ich do tego, żeby nie uważali ‛swej równości z Bogiem za grabież’, lecz za przysługujące im prawo? Na pewno nie! Mogli natomiast naśladować tego, który „nie brał pod uwagę zagarnięcia, mianowicie tego, żeby być równym Bogu” () (por. Rodz. 3:5). Taki przekład jest też zgodny z wypowiedzią samego Jezusa Chrystusa: „Ojciec jest większy niż ja” (Jana 14:28).

W The Expositor’s Greek Testament powiedziano: „Nie znamy takiego fragmentu, w którym (...) [harpázo] albo któreś z jego pochodnych [z harpagmòon włącznie] znaczyłoby ‚trzymać w posiadaniu’, ‚zachowywać’. Zdaje się ono niezmiennie znaczyć: ‚zagarniać’, ‚porywać’. Tak więc niedopuszczalne jest przesuwanie jego rzeczywistego znaczenia ‚chwytać’ na zupełnie inną płaszczyznę: ‚mocno trzymać’” (Grand Rapids, Michigan 1967, red. W. Robertson Nicoll, t. 3, ss. 436, 437).

Kolosan 2:9:

W Bg czytamy: „W nim [Chrystusie] mieszka wszystka zupełność Bóstwa [gr. theòtetos] cieleśnie” (podobnie Bp, BT, Dąbrowski, Kowalski). W powiedziano natomiast: „W nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości”. (W Bw zamiast „Bóstwa” dano „boskość”, tak samo w międzywierszowym polskim przekładzie NTint, a w anglojęzycznych: AT, We i CKW — „natury Boskiej”. Por. 2 Piotra 1:4).

Trzeba przyznać, że nie wszyscy w ten sam sposób wyjaśniają Kolosan 2:9. Ale które tłumaczenie jest zgodne z resztą natchnionego Listu do Kolosan? Czy Chrystus ma w sobie coś, co jest jemu właściwe dlatego, że jest Bogiem, częścią Trójcy? A może „pełnia”, która w nim mieszka, jest czymś, co otrzymał dzięki decyzji kogoś innego? Według Kolosan 1:19 (Kowalski, Bp) cała pełnia zamieszkała w Chrystusie, bo tak „spodobało się Bogu” (por. Bw, BT, Kowalski, Dąbrowski). W NE czytamy, że stało się to „z wyboru Bożego”.

Warto zwrócić uwagę na kontekst Kolosan 2:9: W wersecie 8 ostrzega się czytelników, żeby nie dali się wprowadzić w błąd przez zwolenników filozofii i tradycji ludzkiej. Powiedziano im również, że w Chrystusie „są ukryte wszystkie skarby mądrości i wiedzy”, a ponadto zachęcono ich, aby ‛postępowali w łączności z nim’ i ‛zapuścili w nim korzenie, na nim, jak na fundamencie, budowali się i byli silni w wierze’ (wersety 3, 6, 7, Kowalski). Właśnie w nim, a nie w twórcach lub nauczycielach ludzkiej filozofii, mieszka drogocenna „pełnia”. Czy apostoł Paweł mówi tu, że „pełnia” w Chrystusie czyni go samym Bogiem? Byłoby to niezgodne z Kolosan 3:1 (Kowalski), gdzie o Chrystusie powiedziano, iż „siedzi po prawicy Bożej” (zob. Bw, BT, Bp, Bg).

Według Słownika grecko-polskiego Zofii Abramowiczówny (Warszawa 1960, t. 2, s. 451), theòtes (forma mianownika, od którego pochodzi theòtetos) znaczy „boskość, bóstwo, boska natura”. „Boskość” lub „boska natura” Jezusa nie czyni go jako Syna Bożego równym Ojcu ani współwiecznym z Ojcem, tak jak „człowieczeństwo” lub „natura ludzka” wcale nie czyni wszystkich ludzi równymi sobie ani rówieśnikami.

Tytusa 2:13:

W przekładzie Romaniuka czytamy: „Oczekując na spełnienie się pełnej szczęścia nadziei i na objawienie się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa” (podobnie Bw, BT, Bp, Dąbrowski). W natomiast powiedziano: „Oczekując szczęśliwej nadziei i chwalebnego ujawnienia się wielkiego Boga oraz naszego Wybawcy, Chrystusa Jezusa”.

Które tłumaczenie jest zgodne z Tytusa 1:4, gdzie jest mowa o ‛Bogu Ojcu i Chrystusie Jezusie, Zbawicielu naszym’? Chociaż w Piśmie Świętym także Boga nazwano Zbawicielem, to jednak werset ten wyraźnie odróżnia Go od Chrystusa Jezusa, przez którego Bóg zapewnia zbawienie.

Niektórzy argumentują, że według Tytusa 2:13 Chrystus jest zarówno Bogiem, jak i Zbawicielem. Ciekawe, że w anglojęzycznych przekładach RS, NE, TEV, JB przetłumaczono werset z Tytusa 2:13 w sposób, który dopuszcza taką jego interpretację, a odstąpiono od tej reguły przy tłumaczeniu 2 Tesaloniczan 1:12 (w polskich przekładach ta różnica jest mniej widoczna). Henry Alford wyjaśnia w książce The Greek Testament: „Chciałbym zaznaczyć, że (...) [tłumaczenie Tytusa 2:13 w sposób wyraźnie wskazujący na różnicę między Bogiem a Chrystusem] spełnia wszystkie wymogi gramatyczne zdania. Jest zarówno ze względu na swoją konstrukcję, jak i kontekst bardziej prawdopodobne i zgodne z apostolskim sposobem pisania” (Boston 1877, t. 3, s. 421).

Hebrajczyków 1:8:

W BT czytamy: „Do Syna zaś [mówi]: Tron Twój, Boże, na wieki wieków” (podobnie Bw, Bp, Wp, Romaniuk, Kowalski, Dąbrowski). Tymczasem w powiedziano: „Natomiast w odniesieniu do Syna: ‚Bóg jest twoim tronem na wieki wieków’”. (Tę samą myśl zawiera AT, Mo, TC, By).

Które tłumaczenie jest zgodne z kontekstem? Z poprzednich wersetów wynika, że mówi tu Bóg, a nie, że ktoś mówi do Niego; w następnym wersecie jest wyrażenie „Bóg, twój Bóg” (Wp), co świadczy o tym, że adresatem tych słów nie jest Bóg Najwyższy, lecz ktoś, kto temu Bogu oddaje cześć. W Hebrajczyków 1:8 przytoczone są słowa Psalmu 45:6 [45:7, BT i inne przekłady], skierowane pierwotnie do człowieczego króla izraelskiego. Rzecz jasna pisarz tego psalmu nie uważał ludzkiego króla za Boga Wszechmocnego. W przekładzie Miłosza Psalm 45:7 45:6 brzmi: „Tron twój: Bóg na wieki wieków”, a u Cylkowa: „Tron twój, jak Pan wiecznie trwały”. O Salomonie, a więc prawdopodobnie o tym królu, do którego pierwotnie odnosił się Psalm 45, powiedziano, że zasiadł „na tronie Jehowy” (1 Kron. 29:23). Zgodnie z faktem, że Bóg jest „tronem”, czyli Źródłem i Zachowawcą królestwa Chrystusa, w Daniela 7:13, 14 oraz Łukasza 1:32 wspomniano, iż Bóg daję mu taką władzę.

Biblista Brooke F. Westcott tak się wypowiada na temat wersetów 6 i 7 z Psalmu 45, przytoczonych w Hebrajczyków 1:8, 9: „LXX [Septuaginta] dopuszcza dwie możliwości tłumaczenia: (...) [ho theòs] można w obu wypadkach oddać jako wołacz (Twój tron, Boże, [...] dlatego, Boże, Twój Bóg) albo w pierwszym wypadku jako podmiot (lub orzecznik) (Bóg jest Twoim tronem lub Tron Twój to Bóg), a w drugim wypadku jako podmiot, po którym następuje dopowiedzenie (...) [ho theòs sou] (a więc: dlatego Bóg, Twój Bóg). (...) Jest wysoce nieprawdopodobne, by użyte w oryginale słowo (...) [’Elohím] odnosiło się do króla. Okoliczność ta przeczy więc założeniu, że w LXX (...) [ho theòs] występuje w wołaczu. Biorąc to wszystko pod uwagę, pierwszą część zdania chyba najlepiej byłoby przetłumaczyć następująco: Bóg jest Twoim tronem (albo: Tron Twój to Bóg), to znaczy ‚Twoje królestwo jest ugruntowane na Bogu, niewzruszonej Skale’” (The Epistle to the Hebrews, Londyn 1889, ss. 25, 26).

1 Jana 5:7, 8:

W Bg czytamy: „Albowiem trzej są, którzy świadczą na niebie: Ojciec, Słowo, i Duch Święty, a ci trzej jedno są. A trzej są, którzy świadczą na ziemi: Duch, i woda, i krew, a ci trzej ku jednemu są” (również Wujek i Dąbrowski z łaciny zawierają tę trynitarną wstawkę). Tymczasem w , a także w większości przekładów polskich, nie ma słów: „Na niebie: Ojciec, Słowo, i Duch Święty, a ci trzej jedno są. A trzej są, którzy świadczą na ziemi”.

Uczony, krytyk tekstu, Frederick H. A. Scrivener tak się wypowiedział na temat tej trynitarnej wstawki: „Nie ma co ukrywać, że omawianych tu słów nie napisał św. Jan; kiedyś w Afryce przeniesiono je do kopii łacińskich z marginesu, gdzie znalazły się jako pobożna i ortodoksyjna glosa dotycząca wers. 8; z tekstu łacińskiego wkradły się one do dwóch lub trzech późniejszych kodeksów greckich, a stamtąd do drukowanego tekstu greckiego — tam, gdzie nie miały prawa się znaleźć” (A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, Cambridge 1883, wyd. III, s. 654).

Zobacz też przypisy do tych wersetów w BT, Bp oraz dodatek do Listu 1 Jana (KUL), zatytułowany Comma Joanneum, strony 433, 434, jak również dodatek w NW z przypisami, strona 1580.

Inne wersety biblijne, w których zdaniem rzeczników Trójcy są elementy ich dogmatu

Warto zaznaczyć, że pierwszy z tych wersetów mówi tylko o Synu, drugi o Ojcu i Synu, a w żadnym nie wymieniono razem Ojca, Syna i Ducha Świętego ani nie powiedziano, że stanowią jednego Boga.

Jana 2:19-22:

Czy Jezus chciał przez to powiedzieć, że sam siebie wskrzesi z martwych? Czy to znaczy, że Jezus jest Bogiem, skoro w Dziejach 2:32 (BT) czytamy: „Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg”? Nic podobnego! Taki pogląd byłby sprzeczny z Galatów 1:1, gdzie wskrzeszenie Jezusa przypisano Ojcu, a nie Synowi. Jak czytamy w Łukasza 8:48 (Bw), Jezus użył podobnego sposobu wyrażania myśli, mówiąc do pewnej kobiety: „Wiara twoja uzdrowiła cię”. Czyżby ta kobieta uzdrowiła sama siebie? Nie, została uzdrowiona mocą Bożą za pośrednictwem Chrystusa, ponieważ miała wiarę (Łuk. 8:46; Dzieje 10:38). Podobnie było w wypadku Jezusa: Jako człowiek w sposób doskonały okazywał posłuszeństwo Ojcu, dlatego Bóg miał moralną podstawę, by wskrzesić go z martwych i potwierdzić, że uznaje go za swego Syna. Ponieważ więc Jezus przez całe życie był wierny, słusznie można powiedzieć, że zawdzięczał swe zmartwychwstanie sobie.

Dlatego Archibald T. Robertson pisze w książce Word Pictures in the New Testament (Obrazy słowne w Nowym Testamencie): „Przypomnijmy sobie [Jana] 2:19, gdzie Jezus mówi: ‚A ja w trzy dni wzniosę ją’. Nie miał na myśli, że sam wskrzesi się z martwych niezależnie od czynnego udziału Ojca (Rzym. 8:11)” (Nowy Jork 1932, t. 5, s. 183).

Jana 10:30:


Czy mówiąc: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, Jezus miał na myśli, że są sobie równi? Tak twierdzą niektórzy zwolennicy nauki o Trójcy. Jednakże według Jana 17:21, 22 (Bw) Jezus tak się modlił za swoich naśladowców: „Aby wszyscy byli jedno”, a potem dodał: „Aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy”. Za każdym razem Jezus użył tego samego greckiego słowa (hen) — „jedno”. Rzecz jasna uczniowie Jezusa nie mieli wejść w skład Trójcy. Mieli jednak wspólnie z Ojcem i Synem stanowić jedno w zmierzaniu do wspólnego celu, a więc mieć udział w tej samej jedności, jaka łączy Boga i Chrystusa.
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
Sylwia



Dołączył: 05 Gru 2016
Posty: 67

PostWysłany: Pon Gru 05, 2016 7:40 pm    Temat postu: Forumoteka.pl Odpowiedz z cytatem



Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Odwiedź stronę autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum awake.forumoteka.pl Strona Główna -> Trójca Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz dołączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać plików na tym forum




Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group